Private Hearts 16
ความเดิมตอนที่แล้ว....
อุนโซกับชางมินทะเลาะกันจนอุนโซเข้าไปขังตัวเองไว้ในห้องเปลี่ยนเสื้อ ชางมินพยายามง้อ แต่อุนโซก็ไม่สนใจ จนกระทั่งวันแสดงมาถึงอุนโซเกิดปัญหาเพราะเธอใส่ส้นสูงและหกล้มเท้าพลิก ด้วยแรงกดดันจากเพื่อนๆ อุนโซจึงถอนตัวออกจากการเป็นโรมิโอ แต่อีกใจของอุนโซรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนักเมื่อคิดถึงชางมิน จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อรักซ้อน....มันซ่อนหัวใจ.......
Private Hearts Chapter 16
ในขณะเดียวกันที่หน้าโรงละคร
"ชางมินเร้ววว ใกล้ถึงเวลาแสดงแล้วววววว"
"เดี๋ยวดิ ! รองเท้าผู้หญิงนี่มันวิ่งยากจริงๆเลย~~~"
"รองเท้าส้นเตี้ยเนี่ยนะ ~~~!~"
มาที่ชางมินที่เพิ่งมาถึงโรงละครกับจุนซู ทั้งสองแต่งตัวกันมาพร้อมแสดงแล้ว
แล้วชางมินก็ดูสวยจนหนุ่มๆทั้งหลายที่เดินผ่านไปผ่านมา หันมามองกันเป็นตาเดียว (*-*)(*0*)(*-*)(*0*)
พอมาถึงหลังเวที ผู้กำกับก็วิ่งเข้ามาทันที
"เอ้า ! พวกนายมากันพอดี ละครจะเริ่มแล้วนะ~~ไปเตรียมตัวได้แล้ว !"
"อือมๆได้ๆ....ชางมิน นายมองหาใครอะ ?"
"พี่จุนซู.....ยัยปากกรรไกรไปไหนอะ ????"
ชางมินมองซ้ายมองขวา เพราะตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาก็ไม่เห็นอุนโซแม้แต่เงา
"อ๋อ...อุนโซถอนตัวไปแล้วน่ะ พอดีหกล้ม เท้าพลิกน่ะ
แต่ไม่ต้องห่วงนะชางมิน....ตอนนี้เราได้จุนอามาเล่นแทนอุนโซแล้วหล่ะ....."
"อะไรนะ ~~!!"
ชางมินร้องด้วยความงง รู้สึกใจหายให้กับการตัดสินใจบ้าๆของอุนโซ
"โธ่ยัยบ้า อย่าเล่นแบบนี้สิ ~~!"
ชางมินถอดรองเท้าสีเงินส้นเตี้ยของเขาออก ก่อนที่จะหันไปหาจุนซู
"พี่จุนซู รอแปปนะ..ผมจะไปหาตัวยัยนั่นก่อน ...."
"นายจะไปไหน ละครจะเริ่มแล้วนะ ???"
"แต่ผมเล่นไม่ได้...ถ้าไม่มียัยนั่นอะ...!"
หน้าของชางมินดูกังวลเอามากๆ จุนซูเริ่มเข้าใจว่าชางมินคิดยังงัยกับอุนโซ
"ชางมิน.........O_o อือม...ได้ๆ รีบๆมานะ....."
จุนซูพยักหน้ารับเสร็จ ชางมินก็เดินออกไปจากหลังเวทีเพื่อตามหาอุนโซ
เขาก็ไม่เข้าใจทำไมเขาต้องการเล่นกับอุนโซคนเดียวเท่านั้น
แต่สิ่งเดียวที่เขาต้องทำในตอนนี้ คือ ดึงอุนโซมาเต้นรำกับเขาให้ได้.......
"ยัยปากกรรไกร ~~~ อยู่ไหนกันน่ะ ~~~~??? ชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย"
ฝ่ายอุนโซ ที่กำลังร้องไห้ กับ เท้าของเธอที่เจ็บไม่ยอมหาย และ หัวใจที่ดูจะเจ็บมากกว่า ก็ได้ยินเสียงของชางมิน.....
ทำให้อุนโซรู้ว่า ชางมินมาตามหาเธอ......
เขาจะมาเห็นหน้าของเธอที่เปรอะไปด้วยน้ำตารึเปล่านะ.......
อุนโซรีบใช้มือปาดน้ำตาออก ก่อนที่ชางมินจะมาพบเธอเข้า....
"มาแอบหลบอยู่ตรงนี้นี่เอง...."
ชางมินเมื่อเห็นอุนโซนั่งเจ็บเท้าอยู่ จึงไม่รอช้า รีบรี่เข้าไปจับข้อเท้าที่เจ็บของอุนโซทันที....
"โอ้ยยย~~ นายจะทำอะไรอะ ~~!" อุนโซพยายามกระเถิบเท้าหนี แต่ชางมินก็ใช้มือยื้อเท้าของเธอไว้
"เท้าเธอเป็นอะไรมากรึเปล่าอะ ???" ชางมินยังใช้มือจับเท้าของอุนโซอยู่
"....ก็ไม่เป็นไรมากหรอก......."
"ไม่เป็นไรมากแล้วทำไมถึงลุกไม่ได้ ??"
"?......? นายจะห่วงฉันอะไรนักหนาอะ ละครจะเริ่มแล้วนายไปแสดงเถอะ...ปล่อยฉันไว้นี่แหละ.....!!"
อุนโซฝืนพูด ไม่ใช่เธอไม่อยากให้ชางมินอยู่ แต่เพียงเพราะว่า......
"ไม่ให้ฉันสนใจเธอได้ไง เธอเป็นพระเอกนะจะบอกให้"
ชางมินพูดด้วยน้ำเสียงอย่างดุดัน แต่สีหน้าแสดงออกถึงความเป็นห่วงอุนโซอย่างสุดๆ
"ทะ... ทำไมล่ะ !?! พระเอกแทนฉันผู้กำกับก็จัดให้แล้วไม่ใช่เหรอ
นายคงไม่อยากเล่นละครกับศัตรูของนาย..อย่างฉันหรอก..."
อุนโซเถียงข้างๆคูๆ โดยที่ไม่เข้าใจว่าทำไมชางมินถึงห่วงเธอขนาดนี้
"ก็บอกว่าไม่ ก็ไม่ไง ! เพราะถ้าไม่ใช่เธอ ฉันก็ไม่เล่น !!
เธอต้องคู่กับฉัน ไม่ใช่ให้คนอื่นมาแย่งบทเธอไปแบบนี้ !!"
ชางมินตะคอกใส่ด้วยความหัวเสียที่อุนโซคอยแต่ไล่เขาไปเล่นละคร
........ แต่คำพูดนั้น ก็ไม่ทำให้อุนโซรู้สึกเคืองใจอะไรเลย ........
ในทางกลับกัน เธอรู้สึกมีความสุขในหัวใจ ที่ชางมินเอาใจใส่ในตัวเธอแบบนี้.....
"เธอพูดแบบนี้... เธอไม่อยากเล่นละครกับฉันมากกว่าใช่มั้ยละ ??"
เสียงของชางมินเริ่มเบาลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบ
'ใครบอกว่าฉันคิดแบบนั้นกันละ...T^T'
อุนโซเงียบไป มองหน้าชางมินนิ่ง ดวงตาของอุนโซ เริ่มคลอด้วยน้ำใสๆอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดในคำพูดนั้นของชายหนุ่ม
"โอ้ยเจ็บ...เบาๆหน่อยดิ~~ !"
"นี่ ! ฉันก็เบาสุดละนะ"
ชางมินใช้มือทั้งสองค่อยๆบีบและบิดเท้าของเธอเบาๆ หวังจะทำให้มันหายดี ถึงบางทีจะบิดแรงไปหน่อย แต่อุนโซกลับรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนของชางมิน ที่ส่งผ่านมือทั้งสองไปยังเท้าของเธอ
สัมผัสแบบนี้ที่ไม่เคยได้รับจากชางมินสักนิด ตั้งแต่ที่จำใจเป็นแฟนกันอย่างช่วยไม่ได้.......
หรือว่าจะเป็นเหมือนที่แจจุงบอกเธอนะ สักวันจะได้เห็นความอ่อนโยนของกันและกัน............
ไม่นาน เท้าของอุนโซก็ขยับได้ปกติ อุนโซขยับเท้าตัวเองแรงๆด้วยความดีใจ
"เย้...หายแล้วจริงๆด้วย......!!"
"หึหึ ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันเก่ง....55555++" ชางมินหัวเราะดังมาก แต่ในใจกลับสับสนความรู้สึกของตนเองที่มีให้อุนโซ
"อือมๆ....นายเก่งที่สุดในจักรวาลและอวกาศเลยหละ..." อุนโซยิ้มให้กับความเก่งของชางมิน
"เอ้าเธอ......ลุกสิ..จะได้ไปแสดงกัน..."
ชางมินลุกขึ้นยื่นมือให้อุนโซ อุนโซรั้งมือเขาไว้ก่อนที่จะพยุงตนเองขึ้น และ เดินไปที่เวทีด้วยกัน.....
กลับมาที่หลังเวที
"อ้าว ! อุนโซ เท้าหายดีแล้วเหรอ ??"
ผู้กำกับวิ่งเข้ามาสีหน้าแสดงถึงความตื่นเต้นอย่างแรง ( ตื่นเต้นสิวะ ตูไม่ไว้ใจ ยัยโรมิโอตัวสำรอง --- ผู้กำกับ )
"อือม ดีขึ้นแล้ว....." ชางมินตอบแทนอุนโซ
"โอ้ ! พระเอกนางเอกของพวกเรามาแล้ว !" จุนซูวิ่งเข้ามาด้วยความดีใจเช่นกัน
"การแสดงเริ่มแล้วหล่ะ ดีใจจริงๆ พวกนายมาทันเวลาพอดี..."
อุนโซและชางมินหันไปยิ้มให้แก่กัน ก่อนที่จะควงกันขึ้นไปแสดงบนเวที
ก่อนที่ละครจะเริ่ม .............
"ต่อไปนี้ ขอเชิญชมละครเวทีจากนักเรียนไฮสคูลปี 2 ห้อง B เรื่อง Romeo and Juliet !!"
โฆษกพูดก่อน ก่อนที่ละครจะเริ่มฉากแรก เป็นฉากพบกันครั้งแรกระหว่างโรมิโอกับจูเลียต
เสียงฮือฮาดังลั่นทั่วฮอลล์ ผสมเสียงกรี๊ดกร๊าดจากพวกแฟนคลับของดงบังชินกิ
เมื่อชางมินในชุดราตรีเดินออกมาสู่สายตาคนทั้งหลาย *-* โอ้ว...ทำไมสวยขนาดนั้น
ละครดำเนินไปเรื่อยๆ โดยได้รับความร่วมมือจากเพื่อนๆและ นักแสดงทุกคน
เมื่อถึงฉากเต้นรำ ทุกคนก็ออกมาเต้นอย่างไม่มีปัญหา โดยเฉพาะชางมินกับอุนโซที่เข้าขากันได้ดี
ดีกว่าตอนที่ซ้อมเต้นในห้องกันเสียอีก......
"นี่....."
ชางมินกระซิบกับอุนโซ ขณะที่กำลังเต้น
"อะไร ??"
"ฉันรู้สึกเธอจะเต้นดีจังนะวันนี้..."
"นายก็เหมือนกันแหละ....ไม่เห็นเหมือนกับตอนที่ผ่านๆมาเลย..."
"ก็ฉันบอกเธอไปแล้วไง....ว่าฉันเล่นไม่ได้...ถ้าไม่มีเธอ...." ชางมินจ้องตาอุนโซ ทำยังกะตัวเองโรมิโองั้น...
"เห้ย...... O///O ตาบ้า......ฉันเป็นโรมิโอนะยะ..."
"5555+ เพิ่งเคยเห็นเธอหน้าแดงใกล้ๆแบบนี้เป็นครั้งแรกนะเนี่ย"
"อะไรยะ ~~! เฉยเหอะน่า ~~~" อุนโซทำเป็นดุชางมิน แต่ในใจของเธอก็รู้สึกตื่นเต้นและรู้สึกดีไม่น้อย
และเมื่อถึงฉากจบอันโรแมนติก (แต่ทั้งสองไม่รู้จะโรแมนติกดีรึเปล่า...-*-)
เป็นตอนที่จูเลียตพบโรมิโอกินยาพิษนอนตายอยู่ หลังจากที่เข้าใจผิดคิดว่าจูเลียตตายแล้ว
"นี่สิ่งใด ?? ยาพิษฤทธิ์แรง คนใจดำ ดื่มไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว แล้วด่วนจากข้าไป
ขอลมหายใจให้ข้าถอดถอน ริมฝีปากยังอุ่น ไม่ .. โอ ไม่ ฮือๆ ๆๆๆ T^T.........."
ชางมินร้องไห้ไปตามบท ในขณะเดียวกันก็ชักกริชที่ติดอยู่กับอุนโซขึ้นมาด้วย
"โอ้ ! กริช เจ้าเอย อกของข้าคืออกของเจ้า จงรับข้าไปอยู่ด้วยเถิด ..!! "
ชางมินร้องขึ้นอีกครั้ง ตามด้วยหันปลายกริช แทงไปที่อกของเขาเอง
ก่อนที่จะล้มลงตายตามอุนโซไปอีกคน
"กรี๊ด ~~~~ กรี๊ด ~~~~~~ อ๊า ~~~~ กรี๊ดๆๆๆๆ"
เสียงแฟนคลับดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงปรบมือมาเป็นระยะๆ
"ทิวานี้นำมาซึ่งสันติ สุริยามิยอมฉายแสงส่อง ด้วยมิมีเรื่องใดที่โศกศัลย์เท่าเรื่องราวของ โรมิโอ และ จูเลียต .."
โฆษกกล่าวปิดท้าย ก่อนที่ม่านฉากจะปิดลง
เสียงปรบมือลั่นฮอลล์ พร้อมเสียงกรี๊ดกร๊าดไม่ขาดสาย
และ ม่านก็เปิดออก พร้อมด้วยตัวละครทุกคนยืนเรียงหน้ากระดาน
อุนโซมองลงไปตรงเวที เธอเห็นแจจุงยืนกับยูชอนและยุนโฮ กำลังปรบมือให้เธอ อุนโซจึงยิ้มกว้างเพื่อตอบรับเสียงปรบมือจากทุกคน รวมถึงคุณแม่ของเธอที่สละเวลางานมาดูเธอแสดงด้วย ^^ ส่วนชางมินและจุนซู ก็เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆได้เป็นอย่างดี .......
"นี่ๆ ชางมิน ดูสิ...รุ่นพี่แจจุงยิ้มให้ฉันด้วยหล่ะ^0^"
"แหม.....หมั่นไส้เจงๆ พี่ยองอุงอะยิ้มให้ฉันตะหากละยัยปากกรรไกร"
"ยิ้มให้ฉันตังหากละยะ !"
"นี่ๆเธอเห็นหนุ่มคนนั้นมะเค้ายิ้มให้เธอด้วยหล่ะ"
"ยิ้มให้นายตังหากละยะ ก็วันนี้นายสวย"
"กรี๊ด ~~~ๆๆๆ อ๊า ๆๆๆๆ ชางมินจ๋าาา ~~ ถึงชางมินจะแต่งตัวเป็นผู้หญิงเราก็รักชางมินน๊าา ~~~"
"55555+ ฉันชนะจะบอกให้ ~~!!"
ชางมินหัวเราะร่าเมื่อได้ยินเสียงกลุ่มผู้หญิงตะโกนมาถึงข้างบน ในขณะที่อุนโซทำหน้าฉุนๆ
- แต่ไหนเลยจะเป็นไปอย่างราบรื่น ถ้าเรื่องที่ไม่คาดฝัน เกิดขึ้นในโรงละครแห่งนี้ -
พรึ่บ !!!!!
อยู่ดีๆไฟทั้งโรงละครก็ดับซะงั้น ทั้งโรงละครเหลือแต่ความมืด และ เสียงอึกทึกเซงแซ่ของคนในโรงละคร
"เห้ย ! เกิดอะไรขึ้นอะ !" เสียงๆหนึ่งดังขึ้นในความืด เดาไม่ออกว่าเป็นเสียงของใคร
"เออ ใช่ๆ ทำไมไฟดับ ~~~~"
.............กรึ่ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ..................
วิ๊วววววววววววววววววววววว ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
เพล้ง ~~~~!!!!!!
เสียงๆหนึ่งดังขึ้นในความมืดอีกครั้ง คราวนี้เสียงเหมือนแก้วแตก และ ตามด้วยเสียงกรี๊ดของสาวๆหลายคน
อุนโซสะดุ้งเฮือกและรู้สึกเจ็บปวดที่แขน เหมือนมีอะไรกระเด็นมาบาดแขนของเธอ
ในขณะหนึ่งอุนโซรู้สึกว่ามีบางคนเข้ามากอดเธอเอาไว้แน่น....................
วินาทีต่อมาเธอได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง.................พร้อมเสียงอื้ออึงที่ใกล้กับเธอมาก
พรึ่บ !!!!!!!!!!!!
ไม่นาน ไฟก็สว่างขึ้น คราวนี้มีเสียงกรีดร้องของผู้หญิงหลายๆคน ทุกคนในห้องประชุมถึงกับตกตะลึง
เมื่อไฟสปอร์ตไลท์ขนาดใหญ่ตกลงมาตรงเวทีแตกกระจาย และ มันก็ตกลงมาใกล้ๆอุนโซและชางมินที่ยืนใกล้กันด้วย
อุนโซที่ยังหลับตาแน่น เธอสงสัยว่าทำไมถึงมีเสียงกรีดร้องดังขึ้นไปทั่วห้องประชุม ความเย็นของของเหลวที่ไหลออกมาจากแผลของเธอ ทำให้เธอรีบลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็เห็นหน้าชายหนุ่มคนนั้นที่กอดเธอไว้แน่น
และคนๆนั้นก็คือ ...............
"ชางมิน ?!?"
อุนโซเรียกชางมินที่ยังกอดเธออยู่ แต่ดูเหมือนว่าชางมินจะหมดสติไปแล้ว
"ชางมิน...เป็นอะไรอะ.............? เลือด ~~!?! ชางมิน ~~~~!! ชางมินตื่นสิ ~~!! ชางมิน !!!"
อุนโซใช้มือสะกิดตรงไหล่ชางมิน ก็ต้องตกใจที่ตามตัวของชางมินมีเลือดออกหลายแห่ง
สาเหตุก็มาจากเศษแก้วที่แตกของไฟสปอร์ตไลท์นั่นเอง !!
"เห้ย !! ชางมิน !!!!"
ดงบังชินกิอีก 4 คนร้องขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่จะแหวกคนตั้งมากมายขึ้นมาพยุงชางมินบนเวที
"พาชางมินไปโรงพยาบาลเร็ว !!" จุนซูร้องขึ้น ก่อนที่จะดึงตัวชางมินออกจากอุนโซ
ยุนโฮ รีบกดโทรศัพท์เรียกรถพยาบาล และ รถพยาบาลก็มาถึงภายในเวลาไม่กี่นาที
เพื่อนผู้ชายหลายคน ช่วยกันหามชางมินไปที่รถพยาบาล
ในขณะที่ดงบังชินกิอีก 4 คนก็ขึ้นรถพยาบาลคันนั้นไปดูอาการของชางมินด้วย
อุนโซยังอึ้งอยู่กับเหตุการณ์ แขนเธอก็เลือดออกจากการโดนเศษแก้วบาดเช่นกัน
ชุดแสดงของเธอ ตอนนี้เปื้อนเลือดของเธอกับชางมิน จนออกสีแดงไปเกือบทั้งชุด
สุมิวิ่งมาหาอุนโซ และ พยุงอุนโซขึ้นรถพยาบาลอีกคัน เพื่อไปทำแผลที่โรงพยาบาล
- ระหว่างอยู่ในรถพยาบาล -
"สุมิ...มันเกิดอะไรขึ้นอะ ทำไมชางมินถึงเป็นแบบนั้น.....ทำไมเค้าถึงปกป้องฉันละ....?"
อุนโซพูดขึ้นอย่างเจ็บหัวใจที่เธอทำให้ชางมินเป็นแบบนี้
"ฉันไม่รู้เหมือนกันอุนโซ แต่เธอไม่ได้ทำชางมินบาดเจ็บนะ มันเป็นอุบัติเหตุมากกว่า...."
สุมิพยายามปลอบใจอุนโซ มือสองข้างลูบแขนของอุนโซที่ชุ่มไปด้วยเลือดที่ไหลตามแผล
"แล้วแบบนี้.....ฉันจะมองหน้านายนั่นได้ยังงัยละ.....ฮือ.....ฉันมันไม่น่าเลย....T_T"
- โรงพยาบาล -
ชางมินได้รับการส่งเข้าห้องไอซียู ส่วนอุนโซก็ไปทำแผล
4 หนุ่มดงบังชินกิ เฝ้ารอชางมินอยู่หน้าห้อง ในใจก็หวาดหวั่นว่าน้องชายคนสุดท้องจะเป็นอย่างไรบ้าง
"ทำไมนะ ! ทำไมชางมินถึงต้องปกป้องโบอุนถึงขนาดนั้นด้วย !"
จุนซูเอามือทุบกำแพงอย่างไม่รู้สึกเจ็บ แต่ใจของจุนซูมันก็เจ็บมากกว่า
"ใจเย็นๆเถอะจุนซู ชางมินต้องไม่เป็นอะไรแน่ๆ น้องชายของพวกเราเข้มแข็งออกจะตาย"
แจจุงปลอบใจจุนซูอยู่ข้างๆ ทั้งสี่คนเป็นห่วงชางมินอย่างมาก
และ ในทันใดนั้น ประตูห้องไอซียูก็เปิดออก
"คุณหมอครับ ! ชางมินเป็นยังงัยบ้างครับ" จุนซูรีบรุดถามคุณหมอก่อน
"คุณชิม เสียเลือดมากครับ ต้องได้รับการถ่ายเลือดอย่างด่วน"
"ถ่ายเลือด !?!" ทั้ง 4 คนร้องพร้อมกัน
"คุณหมอครับ ! งั้นตรวจเลือดพวกเรา 4 คนเลยครับ ว่าของใครจะเข้ากับเลือดชางมินได้บ้าง ขอร้องนะครับคุณหมอ !" ยุนโฮพูดกับคุณหมอ
"ตรวจผมก่อนครับ !" แจจุงแย้งขึ้น
"ไม่ๆๆๆ ตรวจผมก่อน ๆๆๆ" มิคกี้แย้งต่อ
"ตรวจผมเลยครับ ! ผมกรุ๊ปเดียวกับชางมิน !" จุนซูแย้งด้วย
"ไม่ๆๆๆ ตรวจผมก่อนนะครับคุณหมอ !!"
ทั้ง 4 คนพูดกันเป็นเสียงเดียวว่าต้องการให้ตรวจ แต่กลับกลายเป็นการถกเถียงเมื่อแย่งกันไม่ได้
"ตรวจฉันก่อนค่ะ !"
เสียงของทุกคนเงียบลงเมื่อหันไปหาเจ้าของเสียง
"น้องอุนโซ....?"
แจจุงเอ่ยขึ้น ในขณะที่ทุกคนมองอุนโซที่ทำหน้าเหมือนคนกำลังจะสารภาพผิดด้วยสายตาแปลกประหลาดใจ
"ขอร้องนะคะคุณหมอ.... ..... ฮึก....ชางมินเค้า......ปกป้องฉัน......อึก......
ฉันต้อง.....ตอบแทนเขาค่ะ....นิดหน่อยก็ยังดี ฮือๆๆๆ~~T_T"
อุนโซได้ยินทุกคนถกเถียงกันอยู่นานแล้ว จึงตัดสินใจขอถ่ายเลือดให้กับชางมินแม้จะไม่รู้ว่าได้หรือไม่
และนี่คงเป็นสิ่งเดียวที่เธอจะสามารถช่วยชีวิตชางมินได้ ...................
ทุกคนจึงยอมให้ตรวจเลือดของอุนโซก่อน
อุนโซเข้าไปตรวจเลือดในห้อง เพียงไม่กี่นาที ผลก็ออกมา ................
later ......................... sha..la...la ..........................................................................................................
ฉันจ้องมองชางมินที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง
สายเลือดและสายน้ำเกลือกำลังเชื่อมระหว่างแขนของฉันกับชางมิน
"อย่าเพิ่งตื่นขึ้นมาเลยนะ......."
ฉันเอ่ยเบาๆ ทำไมมันถึงรู้สึกเจ็บทั้งกาย ทั้งใจแบบนี้นะ .....
สายตาของฉันเริ่มเลื่อนไปที่น้ำสีแดงๆในสายเลือด
มันกำลังวิ่ง.....
ใช่...เลือดของฉันกำลังจะออกจากร่างกายแล้วก็ถ่ายสู่ร่างของชางมิน
ฉันพยายามข่มตาหลับเพื่อหลีกหนีความรู้สึกเจ็บเล็กๆในร่างกาย
ถึงตาจะปิดลง แต่ทำไมมันถึงรู้สึกหลับไม่ลงเลยนะ
หรือว่าแสงมันแสบตาเกินไป ก็เลยนอนไม่ลง
หรือฉันกังวลว่านายจะตื่นขึ้นมานะชางมิน ???
แต่ในขณะนั้น ประตูห้องก็เปิดออก
"โบอุน ~~ ชางมินเป็นยังงัยบ้าง....?"
จุนซูเปิดประตูเข้ามาก่อน พร้อมดงบังชินกิอีก 3 คน
ฉันหันมองไปที่ทุกคนที่เดินเข้ามา เพื่อเป็นการรับรู้ว่าพวกเขามาหาเรา
ถึงจะรู้ว่าพวกเค้ามาเยี่ยมชางมินก็เถอะนะ -*-
"ชางมิน....ยังไม่ฟื้นเลยหล่ะค่ะ...."
ฉันเค้นเสียงตอบไปถึงมันจะยากที่จะตอบ
ปากฉันมันขยับเกือบจะไม่ได้ซะแล้ว....
"น้องอุนโซอย่างเพิ่งพูดอะไรเลยนะ...หลับเถอะ
คุณหมอบอกว่าอีกสักพักน้องอุนโซจะรู้สึกหน้ามืดแล้วก็ปวดมากด้วย น้องอุนโซหลับเถอะนะ"
รุ่นพี่แจจุงเดินมาข้างๆเตียงที่ฉันนอน ทำไมภาพรุ่นพี่มันดูลางๆนะ หรือฉันจำเป็นจะต้องนอนหลับจริงๆแล้ว .....
แต่ก็มีบางอย่าง ที่สั่งให้ฉันต้องพูดกับพวกดงบังชินกิที่เหลืออย่างจริงจัง
"ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอทุกๆคน....."
"........................................"
"ถ้าชางมินตื่นขึ้นมาแล้ว.....ขออย่าให้ชางมินรู้ว่าฉันเป็นคนถ่ายเลือดให้เขานะคะ..."
คำๆนั้นหลุดออกมาจากปากของฉัน ได้ไงก็ไม่รู้ แล้วก็ไม่มีเหตุผลที่พูดแบบนั้นออกมาด้วย
"อ้าว...ทำไมละโบอุน ?" จุนซูถามขึ้นด้วยความงงงัน
"ใช่....ความจริงแล้วชางมินน่าจะได้รู้ว่าใครเป็นคนช่วยชีวิตเค้านะ..."
รุ่นพี่ยุนโฮเสริมต่อ
ฉันเงียบ....ไม่มีคำไหนหลุดออกมาจากปากของฉันอีก
ตาของฉันเริ่มปิดลง แสดงออกถึงร่างกายที่ไม่ไหวจะพูดต่อแล้ว
หลับสนิทนิทราค่อยๆคลืบคลานเข้ามาในหัวของฉัน .............................
To be continue ...................
วิบากรักของทั้งสองกำลังจะเริ่มขึ้น ชางมินกับอุนโซจะรับมือกับมันได้มั้ย ???
ติดตามตอนต่อไปค๊า......
ก่อนจากกันไป เอารูปจูเลียตมาให้ดูกัน สวยนะคะ ฮี่ฮี่
ไปได้มาจากเวปไหนก็จำมะได้ -*- แต่ปีที่แล้วแหละ -*-
น่าเสียดายไม่มีโรมิโอมาให้ดู ถ้าจับมันมาถ่ายได้แล้ว จะเอามาให้เบิ่งกานแน่ๆค่ะ
ทำไปได้เนอะคนเรา 5555+ ยิ้มซะหวานเลย... คิคิ
